Het Esdoorngebergte kleurt op Koninginnedag oranje

Joop en Onne lopen mee met de Julianatocht op het grensgebied van Tsjechië en Polen

Dit jaar vieren Onne en ik Koninginnedag niet door een bezoek te brengen aan een vrijmarkt. Zaklopen of andere oud-Hollandse spelen slaan we ook over en we gaan ook niet naar Apeldoorn om de koningin life te zien. In juni brengen we ook geen bezoek aan Apeldoorn ter ere van de vierdaagse, want Onne heeft op zijn Nijmeegse school pas laat vakantie. Wel heeft hij begin mei een aantal dagen vrij, waardoor we dit jaar kiezen voor een ander wandelevenement:  de Julianawandeltocht.

Al een paar jaar zie ik de advertentie van actief.cz over de Julianawandeltocht in het Olat-nieuws staan, de laatste tijd staat die naast onze eigen advertentie (bajo), die trouwens wel aan vernieuwing toe is. Een nieuwe uitdaging voor Onne en mij: honderd km door de bergen met behoorlijke hoogteverschillen voor geoefende wandelaars. Alleen ben ik de laatste tijd niet echt geoefend; door mijn zere knie heb ik me beperkt tot twintig km wandeltochten en Onne was meer met snelwandelen (tot vijf km) bezig, maar gelukkig is de halve afstand ook een mogelijkheid. Thuis heb ik al wat e-mail contact met de organisatoren Bert en Mien, o.a. of ik de route op gps wil vastleggen, n.a.v. mijn web-log, die zij bekeken.

In mijn enthousiasme om me op te geven vergeet ik even dat Tsjechië zo’n duizend km van ’s-Hertogenbosch af ligt. En dat ik deze kilometers mag afleggen in een bus. De vorige busreis (met wsv Groot Gestel) naar Tsjechië is me niet echt bevallen, maar deze was dan ook ’s nachts en toen deed ik geen oog dicht. We hadden natuurlijk ook met eigen auto kunnen gaan, maar daar had ik bij het inschrijven even niet aan gedacht.

Zeven uur ’s ochtends worden we in Apeldoorn-Zuid verwacht, een kwartier voor aanvang aanwezig zijn nemen wij ruim, rekening houdend met files. Meer dan een uur staan we daar te wachten op de bus uit Enkhuizen en maken alvast kennis met twee medewandelaars. We nestelen ons achterin de bus en hebben alle ruimte. Deze pret duurt tot Hengelo, hier komt sportief wandelgroep uit Zoetermeer erbij en de bus zit meteen bomvol. Bewolkt Nederland en Duitsland laten we snel achter ons, de zon begint steeds meer te schijnen (na vier dagen felle zon keer ik uiteindelijk met roodverbrand gezicht weer terug naar het westen). In Duitsland wordt het landschap wat heuveliger, we zien steeds meer geelgekleurde koolzaadvelden en de vele windmolens draaien rustig door. Om de zoveel uur hebben we een stop om de benen te strekken. Ik lees vier tijdschriften en een boek uit en Onne vermaakt zich met manga’s (Japanse stripboekjes) en playstationspelletjes. In Polen stapt Bert met een vrijwilligster in de bus en legt alvast het een en ander uit over de Julianatocht en Tsjechië en voor veertig euro krijgen we een enveloppe met kronen. In de schemering zien we een roedel reeën, maar dat is volgens Bert hier niets bijzonders. In Tsjechië is het dezelfde tijd als in Nederland, maar duizend km naar het oosten betekent dat drie kwartier eerder licht en dus ook eerder donker. Bij Hotel Metuje in het plaatsje Teplice nad Metuje aan het riviertje de Metuje zitten we uiteindelijk om half tien aan het diner: schnitzel met slagroom (wij: grote kaassoufle) en gebakken aardappels.

De volgende dag is een vrije dag, Onne en ik slapen uit en zijn nog maar net op tijd voor het ontbijt, dat al werd opgeruimd. We gebruiken deze dag om een beetje rond te slenteren door het stadje, een paar winkeltjes te bezoeken, op bankjes te zitten, een beetje vervelen of uitrusten van de lange busreis. We zien al veel wandel- en fietsmarkeringen, niet alleen wit/rood, wit/geel, maar ook wit/groen, wit/blauw. Later blijkt dat ze behalve op de kaart ook op mijn gps (een handig hulpmiddel) staan.

Om vier uur is de briefing in Vernerovice. Tijdens life muziek krijgen we routebeschrijvingen, een kaart en een oranje t-shirt (nu zijn we Juliana walkers !) en Onne wordt herkend van de foto van het april-nummer van Olat-nieuws. Na de toespraak van Bert en Mien blijkt dat er meer jubilea zijn. Behalve dat Juliana honderd jaar geleden geboren was en dit de vijfde Julianatocht is zijn Bert en Mien ook nog eens tien jaar getrouwd. Door een vrijwilliger worden ze gekroond. We zien de komende dagen dat er zich een flinke groep vrijwilligers om Bert en Mien verzameld heeft, zij helpen bij het inschrijven, delen t-shirts uit, staan achter de bar, halen glazen op, bemannen stempelposten, delen drinken, fruit en koek uit tijdens rustposten en maken ook nog muziek.

Op Koninginnedag is het ontbijt om zes uur en kwart voor zeven vertrekt de bus naar Vernerovice. Binnen de eerste kilometer presteren wij het al om verkeerd te lopen, maar in het volgende dorp Mezimesti komen we de oranje sliert wandelaars al snel weer tegen. Tot de eerste rustpost gaat het wat glooiend, maar dan wordt het toch steil omhoog klimmen naar de hoogste berg in de omgeving bijna negenhonderd meter. Regelmatig sta ik stil, niet om van het uitzicht te genieten, maar om op adem te komen of het gebonk in mijn hart wat rust te gunnen. Boven houden we even pauze met boterhammen met jam. Nog steiler gaat de tocht verder naar beneden langs de grenspalen van Polen, nog een lange rode fietroute en dan komen we bij Andreasbaude, tijd voor thee en voeten luchten. Door de bossen met veel bloemen in de bermen, schuilhutjes en informatieborden (helaas kennen we geen Pools) komen we bij de soeppost met muziek, maar die ruimt net op. Na vijftien km besluiten we toch om verder te lopen. Een stukje met de bus slaan we zelfs af. Niet wetende dat er nog een klim naar bijna zevenhonderd m. tussenzit, elke stap omhoog doet bij mij nu zeer. Dalen gaat wel goed, ik lijk wel te vliegen. Voor Onne is het allemaal geen probleem. Op ’t plein bij ’t gemeentehuis van Mieroszow krijgen we een stempel en info over de streek. Hier horen we via de vrijwilligers iets over het bizarre drama in Apeldoorn. Nog zeven km te gaan en we hebben er drie uur de tijd voor. We wandelen door en proberen af en toe gedag te zeggen in het Tsjechisch (dobrý den), maar krijgen meestal niet veel reactie, alleen kinderen reageren wel. Na vijfendertig km op de gps komen we om kwart over vijf binnen. Mensen staan al in de rij voor oranjebitter en oranjegebakjes. Nog even wachten voor het buffet. Alweer life muziek, maar voor een dansje doen mijn voeten te zeer. Terug in het hotel is het douchen en meteen naar bed.

Op de tweede dag (de dag van de arbeid, een feestdag in bijna heel Europa) doen we het weer rustig aan, we laten de groepen voor gaan bij de rustpost, zodat we wat meer van de omgeving kunnen genieten en we meer vogels horen. In het stadje Broumov houden we theepauze in een kloostertuin, hier kunnen we kiezen voor een stukje met de bus. We slaan negen km vnl. omhoog lopend over en genieten op grote hoogte van tomatensoep. Hierna gaan wij weer lopend verder, een flinke afdaling van twaalf procent tot het volgende dorpje volgt. Dan weer een helling naar ’t bos. Door goed de routebeschrijving te lezen komen we er zonder markering of pijlen goed doorheen. Later horen we dat menig wandelaar hier verkeerd is gelopen. In het volgende dorp (in een café) genieten we van thee met chips (om het uitgezwete zout wat aan te vullen). Een asfaltweg brengt ons naar de laatste rustpost en via de rode route door de velden weer terug (met applaus) na achtentwintig km met zonverbrand gezicht. ’s Avonds in het hotel eten we een (voor ons) pastamaaltijd (die we prompt vergeten te betalen) en Onne vermaakt zich met de wet der communicerende vaten (met appelsap). Hierna duiken we meteen weer het bed in, maar door zere knie en veel spierpijn, geniet ik een zeer onrustige nacht

De derde dag begint weer met dezelfde ontbijt- en busrituelen. We doen ’t weer rustig aan en volgen de rode wandelroute. Rustig gestaag stap voor stap stijgen we naar een hoogte van ruim zeshonderd m. Bij de eerste stempelpost krijgen we thee, maar door gebrek aan mokken staan we wel een tijd in de rij. Een lange asfaltweg brengt ons door het volgende dorp en na de aanmoedigingspost gaan we over een veldweg. Hierna volgt een klim en voor Onne nog eens vijfhonderd m. extra klimmen (en dalen) om bij een uitzichtpunt te komen. Ik kan even uitpuffen en later de foto’s bewonderen. We dalen af richting het nationaal park Adsrpach, een ‘stad’ van grillig gevormde zandstenen rotsformaties. De rotsen hebben mooie namen als de geliefden en hun kus, burgemeester met zijn vrouw, gerechtshuis, suikerbrood of ijsbeer. De drukte op de parkeerplaats aan bussen en auto’s doet al vermoeden dat het heel druk wordt de komende kilometers. We krijgen een cultuurshock bij de ingang van het park, souvenirwinkeltjes, hamburger-, friet- en pizzatenten, waar we toch maar gebruik van maken en dan begeven we ons tussen de families en grote groepen, met de nodige fotomomenten. Klimmen en dalen over smalle trapjes, ladders en rotsblokken valt niet mee met benen vol spierpijn. Onne sjeest als een lange hork langs de andere wandelaars, ik sjok er achteraan. Diep tussen de rotsen ligt een meer, waar ook rondvaarten mogelijk zijn, verder kunnen we een grote en kleine waterval bewonderen. Bij een moerassig stuk mogen we over vlonders en even verder over planken, stammen en wortels klauteren. De soeppost is dit keer in eigen hotel, we kunnen hier ook de bus nemen, maar na een bezoek aan onze ‘eigen’ kamer, besluiten we rustig de route uit te lopen. Via een betonplatenweg (die we bijna mislopen), veld- en boswegen keren we als laatsten terug in Vernerovice. twee varkens hangen al aan ’t spit en Vietnamese mie wordt later ook klaargemaakt. Binnen wordt gehost op life muziek, terwijl de mensen buiten nog in de rij staan voor een stuk varken of een bord mie.

De grote vraag, die in het begin menigmaal gesteld werd was: ‘ga je voor de vijftig of voor de honderd km?’. Wij probeerden iets daar tussenin en hebben het per dag bekeken. Omdat we zoveel tijd hadden (tien uur per dag) hebben we uiteindelijk toch nog ruim negentig km gewandeld. Maar de oorkondes en standaards (behalve de vijf zilveren voor degene, die al vijf keer meededen) zijn allemaal hetzelfde, dus het maakt uiteindelijk niets uit.

De inschrijving voor volgend jaar is alweer geopend, de folders liggen al klaar. Er mogen maximaal honderdvijftig deelnemers meedoen en ter plekke hebben zich meteen al dertig wandelaars ingeschreven.

Dan rest ons nog een dag: de terugreis van duizend km. We zitten nog krapper; met zijn vijven achterin de bus gepropt. In Duitsland rijden we door fikse regenbuien en files, zodat we met een dik uur vertraging in Nederland arriveren. Ik vraag Bart of hij mij in Hengelo ophaalt en we komen daar tegelijk aan. Net zo krap zitten we voor in onze bestelauto met zijn drieën weer terug naar huis.

Ik weet niet of ik volgend jaar weer meedoe met de Julianatocht, wel zou ik graag met Bart (in onze eigen auto; misschien al in de herfst) weer terugkomen in dit schitterende wandelgebied.

Voor meer foto’s zie: http://picasaweb.google.nl/wandeljoop/JulianatochtTsjechie#

Meer info en foto’s: www.aktief.cz